((تروتولا))

دستور تروتولا براي معالجه‌ٴ بيماري‌هاي قبل و بعد از زايمان‌1 رساله‌اي درباره‌ٴ مامايي و بيماريهاي‌ زنان است‌، در 60 فصل و درست مربوط به عصر مكتب سالرنو. اين رساله به‌بانوي پزشكي به‌ نام تروتولا (يا تروتولادي روجيرّو)2 منسوب است‌، كه گويند همسر يوآنس پلاتياريوس مهتر بوده (اين پلاتياريوس در نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ يازدهم مي‌زيست‌). مسلماً در سالرنو تعدادي پزشك‌ زن‌، يعني قابله بودند كه بيماريهاي زنان را هم معالجه مي‌كردند.
احتمال دارد كه تروتولا يكي از آنان باشد، يكي از معروف‌ترين‌شان‌، ازاين رو، رساله به نام‌ او موسوم شده است‌. رساله‌ٴ تروتولا به‌طور مشخصي مربوط به بعد از قسطنطين است‌. بايد عجالتاً آن را در نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ دوازدهم‌، و متمايل به اواسط آن قرار دهيم‌. (نوبورگر آن را تهذيبي‌ از رساله‌ٴ تروتولا مي‌داند كه در سده‌ٴ سيزدهم‌، صورت گرفته است‌).

بنونوتوس گراسوس‌3

بزرگ‌ترين چشم‌پزشك غيرمسلمان قرون وسطا. درباره‌ٴ او معلومات ناچيزي داريم‌، حتي از زمان‌، مليت و نژاد او اطلاعي نداريم‌. از آخرين كسي كه نام برده حنين بن اسحاق (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ نهم‌)، و قديمي‌ترين شخصي كه از او ذكري كرده گي‌دو كولياك (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ چهاردهم‌)، است‌. قديمي‌ترين نسخه‌ٴ مُجَرًبات او يك نسخه‌ٴ پرونسي از سده‌ٴ سيزدهم (در بال‌) است‌. اگر او را در سده‌ٴ دوازدهم‌، احتمالاً در ربع دوم آن قرار دهيم‌، چندان راه خطا نپيموده‌ايم‌. او در بيت‌المقدس‌ زاده شد، يا چندي در آن‌جا به سر برد. مدت زيادي‌، در ايتاليا و لانگدوك سفر كرد، احتمالاً در سالرنو و مونپليه زندگي كرد. گفته شده است كه يهودي نومسيحي و از شاگردان نيكولاس‌ سالرنويي بوده است‌.
او هر كسي كه بوده‌، هر وقت و هر جا كه مي‌زيسته‌، ما او را در مقام موٴلف رايج‌ترين رساله‌ٴ لاتيني در باب بيماريهاي چشم مي‌شناسيم‌.4 رواج زياد آن از تعداد نسخه‌هاي خطي‌اش معلوم‌ مي‌شود، كه بيشتر به لاتيني‌، و بعضي به زبان پرونسي‌، فرانسوي‌، انگليسي‌، و احتمالاً عبري‌ است‌. هيچ نسخه‌ٴ عبري آن را نمي‌شناسيم‌، ولي يك نسخه‌ٴ لاتيني موجود در واتيكان با اين‌ عبارت تمام مي‌شود ((از زبان عبري به‌لاتيني ترجمه شده‌))، كه ممكن است اشاره‌اي به يك كتاب‌ عبري از موٴلف ديگري باشد.